एन्जाइटी

--विवश बौलाहा


एउटा मान्छेलाई ससाना कुराहरूसँग पनि डर लाग्थ्यो । बजार जान, किनमेल
गर्न, सोध्न, अपरिचितसँग बोल्न जस्ता सामान्य भन्दा सामान्य कुराहरू, जुन
हरेक सामान्य मानिसहरूले सामान्य ढङ्गले सम्पन्न गर्न सक्छन्, पनि उसका
सामु पाहाड जस्ता चुनौति बनेर उभिदिन्थे ।


उ Paranoid पनि थियो । कसैले उसलाई हेर्यो भने पनि शङ्का गर्ने ।
मानिसहरू बोलेको जेख्दा पनि आफ्नै बारेमा कुरा काट्दै छन् भन्ठान्ने ।

उसको चप्पल चुँडिन आटेको थियो । नयाँ किन्नु पर्ने, तर बजार जान उसलाई डर
लाग्ने । त्यही भएर उसले , "चप्पल चुडिन आटेपनि चुडिएको त छैन नि, काम
चलेकै छ" भन्दै बजार जाने दिन पर सारी रह्यो ।

एकदिन उसको चप्पल चुँडियो । चुँडिएको चप्पल लगाएर कसरी त्यत्रो मानिसको
सामु हिड्नु ? खालि खुट्टा जाने त कुरै भएन । लाज भयो उसलाई ।

जुत्ता थियो । जुत्ता लगाएर काम चलाउन थाल्यो । चप्पल अझै किनेन । किन
किनेन ? सोध्न सजिलो छ । तर किनमेल प्रतिको उसको डर उसले मात्र महसुस
गर्न सक्छ । सोध्नेलाई थाहा हुन्न ।

चप्पलको पसलमा हेर्थ्यो । पस्न खोज्थ्यो । तर कुनै न कुनै कुराले उसलाई रोक्थ्यो ।

जस्तो कि: आज चप्पल किन्न पुग्ने पैसा छैन ।

चप्पल नाप्न जुत्ता खोल्नु पर्छ । मोजा गनायो भने, त्यो मान्छे ले के सोच्ला ??

यहाँ धेरै महङ्गो लिन्छ, भोलि न्युरोड गएर किन्छु ।

यसरी महिना बित्यो । उसको मोजा नै फाट्यो ।
झन् अर्को समस्या । फाटेको मोजा कसरी देखाउने ?

अन्तत:, उ बजार निस्कियो, सय रूपियाको ३ जोर मोजा किन्यो,
कोठामा आयो, नयाँ मोजा लायो, पसल गयो र चप्पल किन्यो ।

र यसरी मैले तपाईंको २ मिनेट समय बर्बाद गरिदिएँ ।