यति छिटो यति धेरै नजिक नआउ ।

यति छिटो यति धेरै नजिक नआउ । मलाई अचेल डर लाग्न थालेको छ, तिमीसँग,
हाम्रो सामिप्यतासँग ।

हतार गरेर के फाइदा ? हिडौँ न बिस्तारै बिस्तारै । मिलेर शिखर जो चढ्नु छ ।
मित्रताको शिखर । हामी केवल मित्र हुन सक्छौ । हतार किन ?

सायद तिमीलाई रहर लागेको छ, छिट्टै मित्रताको चुचुरोमा पुग्ने । तर
थाहा छ ? चुचुरोमा पुगेपछि ओर्लिनु पर्छ त्यही बसिरहन सकिँदैन ।
चढावमा जस्तो सन्तुष्टि उतारमा कहाँ । चुचुरोमा पुग्दाको चरम सुख फेरि
कहिले पाइन्छ ? गन्तव्य पछ्याउदाका ती तरङ्गहरू, रोमाञ्चक अपेक्षाहरू
होलान् त ओर्लिदा पनि ?

अलिकति सन्तुष्टि होला शिखर आरोहणको, अलि कति दम्भ होला । तर टिक्न
सक्दैनन् ती भावनाहरू कत्ति पनि सापेक्षताको सिद्धान्तसामु ।

अनि तुलना गर्न थाल्छौ हामी, अहिलेको अवस्थाको, सुरूवाती दिनहरूसँग ।

कहाँ त्यो रहस्यमयी एक्सप्लोरेसन, कहाँ यो सवै रहस्यहरूसँग भिजिसके पछिको
औपचारिक वार्तालाप ।

हो, त्यसैले बिस्तारै हिडँ । बिस्तारै हिड्न देउ । म यसरी हिड्ने छु
कि मेरो जीवनको अन्त्य तिर मात्रै तिम्रो आत्माको ढोका सम्म पुगियोस् ।

हो, त्यसैले बिस्तारै अघि बढाऔँ हाम्रो वार्तालाप, ताकी समय भन्दा
पहिल्यै कुरा गर्न चाहिने शव्दहरू नसिद्धिउन् ।

शव्दहरू पनि सिद्धिन्छन् र ? सोध्लिउ तिमी । मेरो विश्वास गर,
जीवनमा एउटा यस्तो समय आउँछ, जतिखेर तिमीसँग, तिम्रा असल मित्रहरूसँग
बोल्नको लागि, कुनै कुरा बाँकी रहनेछैन ।