रक्सी

रक्सीले पिउने मातिन्छ,
गिलास मातिदैन, बोतल मातिदैन ।
तिम्रो त के कुरा भयो र,
तिमीमा ठोकिने प्रकाश मातिन्छ,
तिमीलाई छोएर बहने बतास मातिन्छ ।
तिमी बहकिएर महकियौ भने
गुलाफ मातिन्छ, कमल मातिन्छ ।
तिमी पग्लिएर पोखियौ भने
गिलास, बोतलको के कुरा
पूरा धरातल मातिन्छ ।

तिम्रो एक नजरले
यो जवानीलाई मदहोस बनायो ।
तिम्रो एक थोपाले
कति हो कतिलाई बेहोस बनायो ।
त्यसैले बनाउनेवालाले
रक्सीलाई तरल बनायो, तिमीलाई ठोस बनायो ।

twitter- @Boulaha

मासुपसल

हल्ला चल्यो, "आजकल कुखुराको मासुको माग धेरै छ।"
केही मान्छे जुर्मुराए, मासु पसल खोले।
पसलेहरू मासुसँगै राजनैतिक विश्लेषण दिन्छन् ।
देश बनाउने योजना सुनाउछन् ।
तिनलाई देखेर अरूलाई पनि केही गर्ने रहर लाग्यो ।
उनीहरूले पनि मासु पसल खोले ।
योजना, उनीहरूसँग पनि छन् ।
विश्लेषण, उनीहरू पनि गर्छन् ।
उनीहरू पनि ग्राहकहरूलाई सुनाउछन्,
देशको विकास नहुनुको अनेक कारणहरू ।
हिजो छिमेकी भाइ भन्दैथ्यो,
"आजकल कुखुराको मासुको माग धेरै छ,
मासुपसल खोल्नु पर्यो ।"
.
.
आज हाम्रो गाउमा ५ वटा मासु पसल छन्,
कुखुरा फर्म एउटै छैन ।

सपनाहरू

सपनाहरू
-विवश सापकोटा


"छोरा, यति राती कहाँ हिडिस् ? अनि बोतल जस्तो के हो त्यो ?"
"पेट्रोल बम हो आमा । बेहोसी मै भए पनि अधिकारको लडाइ लड्न जाँदै छु ।"
"नजा छोरा ! गोली चल्छ रे !"
"नआत्तिनु आमा । यो सव सपना हो ।"
.
.
"बाबा हाम्रो घर कैले बनाउने ?"
"चाँडै बनाउने नानू ।"
"अब बनाउदा नभत्किने गरि बनाउने हस् ? "
"हस् ।"
" बाबा जाडो भयो, भोक पनि लाग्यो । "
" छोरी ! नआत्तिउ सपना हो ।"
.
.
"बाहिर के को हल्ला खल्ला त्यस्तो ?"
"खै हेरौँ । पुलिशले मान्छे खेदा'को जस्तो छ ।"
"लौन नि ! गोलि लाग्यो । गुहार !! गुहार !!"
"नआत्ति न बुढि । सपना हो ।"
.
.
"मैले भनेको औषधी ल्याउनु भयो ?"
"पूरा सहर चाहारे तर कतै पनि पाइएन डाक्टर सा'ब ।"
" नआत्तिनुस् । सपना हो ।"
.
.
"ओई ! रोक् ! रोक् ! रोक् !"
"सर् । विरामी एकदम सिकिस्त छ । बाटो छोड्दिनुस् ।"
"मरे मर्छ नि । सपना त हो ।"
.
.
"ओए उठ् । विहान भैसक्यो ।"
"ह्या । सुत्न दे न एकछिन ।"
"उठ् भन्या ।"
"सपना र विपनाबिच कुनै फरक नभए पछि ब्युझिने कष्ट किन गरिरहनु ?"
" उफ् ! तेरो फिलोसफि तैसँग राख् । छिटो उठ् । फिल्म हेर्न जानू पर्छ ।"
"जानु त पर्ने, तर बिउझिन सकिरा'कै छैन ।"
"के देख्दै थिस् हौ त्यस्तो ? सन्नि लियोनी ?"
"हैन नाइटमेयर ।"
.
.
यो सपनाहरूको देश हो ।
यहाँ सब बेहोस छन् ।
.
.
"मोदिका सन्तान हो ।आओ तिमीहरूलाई संघियता दिन्छु ।"
"हामी पनि त नेपाली हो । धोती भनेर नहेप्नुस् हजुर ।"
"ओ भैया ! स्याउ कसरी किलो ? "
"गोलि छातीमै ताकेर हान् ।"
"काठमाण्डुलाई मधेशको चिन्ता छैन । बस् पेट्रोल चाहिएको छ ।"
"त्यो बच्चिको के दोष थियो साहेब ? "
"एक वर्ष भित्रमा लोडसेडिङको अन्त्य गरिनेछ ।"
"सरकार वार्ता गर ।"
"आजको वार्ता पनि विफल भयो ।"
"इन्धनको अभावले विद्युत परियोजनाको काम रोकियो ।"
"राजमार्गमा धर्ना । गाडीहरू बिचबाटो मै रोकिए ।"
"यो आरपारको लडाइ हो ।"
"साला ! काठमाण्डु एलिटहरू ।"
"हामी आफ्नो समस्या आफैँ सुल्झाउछौँ ।"
"नाकाबन्दी हामीले लगाएको हो । भारतले होइन ।"
"हैन । यी मधिसेहरूलाइ के चाहिएको रैछ ?"
"सरकार ! म स्कुल जान चाहन्छु । हामीलाई मार्न छोडिदेउ ।"
"सरकारले हाम्रो आवाज सुन्दैन ।"
"सरकार छैन ।"
.
.
के यो सब सपना हो ?
थाहा छैन । थाहा छैन ।

**
Twitter @boulaha

साधु

थाहा छ ! आज के भयो ?
म तिमीलाई सम्झिदै हिँड्दै थिए ।
पुस्तक पसल पो पुगेछु ।
तिमी र म सँधै किताब किन्न जान्थ्यौँ नि ?
हो ! त्यही पसल ।

"ओहो भाइ ! धेरै दिन पछि पो आउनु भयो त ।"
यस्तै भने त्यहाँको दाइले ।
म त्यहाँ नगएको धेरै भा'को थ्यो र ?
खै ! थाहा छैन ।

मैले भने,
"एउटा गजबको किताब सजेस्ट गर्नु न ।
मेरो टाइपको ।"
हाहा !
मलाई कुन किताब दिए, था'छ ?
' द मङ्क हु सोल्ड हिज फरारी'

दारी नै त नकाटेको हो ।
म साधु बन्न आँटे जस्तो देखिन्छु र ?
मलाई थाहा छैन,
साधु कसरी बनिन्छ ?
जान्नु पनि छैन ।
यति चैँ थाहा छ,
फरारी बेच्नलाई
आफुसँग फरारी हुनु पर्छ ।

अनि मैले
'गन गल' (gone girl)
लिएर आएँ ।

Nanotale#2

उ: तिमी मातेको छौ ?
म: तिमी नशालु छौ ?

उल्कापिण्ड

वैज्ञानिकहरू भन्छन्,
उल्कापिण्डले गर्दा
पृथ्वीमा
जीवनको उत्पति भएको हो ।

जसरी आकाशमा उल्का खस्दा
मानिसहरूले आँखा बन्द गरेर बरदान माग्छन्,
त्यसरी नै तिमी पनि
आँखा बन्द गरेर,
परिवर्तन माग्दै,
नयाँ जीवनको सृष्टि गर्ने आशमा
गोलीहरू, ढुङ्गाहरू,
उल्कापिण्ड जसरी
वर्षाउदै छौ ।

सोच्न सक्थे भने
कुनै युगमा डाइनोसरहरूले सोच्थेहोला,
जीवनकोलागी
उल्कापिण्ड खस्नु जरूरि छ ।
मलाई तिमी त्यही
डाइनोसर जस्तो लाग्छ ।

वैज्ञानिकहरू भन्छन्,
उल्कापिण्ड खसेको कारणले
डाइनोसरहरू लोप भएका हुन् ।

( उल्का=meteor, उल्कापिण्ड=Meteorite)

स्वर्ग

रक्सीको खोला
सुन्दर अप्सराहरू
अनि देवताहरूको गिद्दे नजर

ए नारी !
स्वर्गमा तिम्रोलागि केही छैन ।
स्वर्ग पुरूषहरूले बनाएको हो ।

खरानि

ज्वाला निभि सक्यो,
अगुल्टो बनेको छ सम्वन्ध,
अनि छन्
अतितका यादहरू
खरानी बनेर बसेका,
ए समय !
लगिदे न ! यो खरानि पनि
उडाएर टाढा
मेरी प्रेयसीलाई लगे जसरी ।

शब्द र जिन्दगी

शव्दको कुनै अर्थ हुँदैन । शव्दलाई अर्थ दिइएको मात्र हो ।
झन् जिन्दगीको अर्थ खोजेर कहाँ हुन्छ । जिन्दगीलाई आफैंले अर्थ्याउने हो ।

कुनै नबुझिने भाषा सुन्दा पनि ती शब्दहरू अर्थहीन ध्वनी झै लाग्दैन
हामीलाई । सोच्छौँ, त्यसको कुनै न कुनै मतलब जरूर होला, नबुझ्नु हाम्रो
कमजोरी हो ।
तर कसैको जिन्दगीमाथि टिप्पणी गर्नु अघि एकछिन पनि सोच्दैनौँ ।

"थुक्क ! फलानो त पागल भएछ । त्यस्तो जिन्दगी पनि के जिन्दगी !! के गरेको
त्यसले यस्तो ?"

शव्द र जिन्दगी बिल्कुलै फरक कुरा हुन् । तर मचाहन्छु, मेरो जिन्दगीसँग
पनि मानिसले शव्दहरूसँग जस्तै व्यावहार गरून् । सवै शव्दहरूको अर्थ जानेर
साध्य हुदैन । तर आफुले बुझिनँ भन्दैमा मेरो भाषालाई कसैले निरर्थक
नभनुन् ।

#Tinytale

म: तिमीलाई कस्तो केटा मन पर्छ ? आइ मिन तिम्रो ड्रिमबोइ कस्तो छ ?

उ: Intelligent, Caring, Honest, Talented, Good Looking, intellectual
यस्तै यस्तै ।

म: सिधै भन्नु नि, "विवश, तिमीजस्तो !' भनेर ।

मुल्याङ्कन

भनिन्छ 'Walk into my shoes, before you judge me.'

अरूको सही मुल्याङ्कन गर्ने हो भने उसले हिँडेको बाटो हीडेर मात्र पनि
हुँदैन । उसको जुत्ता लगाएर मात्र पनि हुँदैन ।
साँच्चैको जज गर्नेभए, उसको छाला भित्र पस्नुस श्रीमान । उसको मुटुमा
आफ्नो धड्कन हाल्नुस । आफ्नो दिमागमा उसको सोचाई हाल्नुस् । र अनुभव
गर्नुस उसको भोगाईलाई ।

भयो ! धेरैबेर नबस्नुस् त्यहा । ऐठन होला । अब निस्कनुस उबाट ।
अघिको तपाईं र अहिलेको तपाईमा केही फरक भेट्नु भयो ? भेट्नुभएन भने उ र
तपाईविच केही फरक छैन । आफैलाई जज गर्ने सामर्थ्य छ तपाईमा ?

भेट्नु भएन भने तपाईले आफ्नो केही अंश उसमा छोड्नुभयो, केही उसको लिनुभयो ।

महोदय ! तपाईं उसको मुद्दामा फैसला दिने न्यायाधीश हुन अयोग्य भैसक्नु
भयो । तपाईं बिटुलिनु भयो ।

टाइम डाइलेसन

म त गन्तव्यहिन मान्छे, मलाई के को हतार ?
हिडिदिन्छु बिस्तारै बिस्तारै ।

तिमी व्यस्त मान्छे । प्रकाशको गतिमा कुद्नु पर्छ, कुद्छौ पनि ।
तिम्रो लागि समय नै रोकिन्छ ।

जब म तिमीलाई बोलाउँछु, तिमी भन्छौ, एकैछिनमा आउछु, यो याद नराखि कि
तिम्रो एकछिन, मेरो लागि, सदियौ हुन सक्छ ।

माफ गर, म तिमीलाई पर्खिन सक्दिनँ ।

म गतिहीन मान्छे, मेरो समय छिटो छिटो चल्छ ।
 तिमी बेगवान, तिम्रोलागी समय नै ठप्प भैदिन्छ ।
तर कस्तो अचम्म हगि, तिमीसँग मलाई दिन पुग्ने समय छैन, मसँग तिमीलाई
पर्खिन पुग्ने !

अर्ग्याजम्

-विवश

म चाहन्छु
तिमी आउ ।
तिमी जाउ ।

केही लिएर जाउ ।
केही दिएर जाउ ।
केही कुरा छोड पनि ।

तर तिमी जानुको दुःख नलागोस् मलाई ।
म नभुलौँ तिमीलाइ,
तर त्यत्रो विधि याद पनि नआउ ।

बस केही पाइलाहरू छोड्
जो बिझाउन्
दिलमा शितलता छाउने हिसाबले ।

हो साथि,
मलाई तिम्रो युगौ युग पुग्ने साथ चाहिएको छैन ।

तिमी आउ ।
एकैछिन बस
अनि जाउ ।

निम्तो छ है !
यदि मेरो जिन्दगीको
एक सानो
'अर्ग्याजम्' बन्न सक्छौ भने ।

:)

Book Review: The Sense Of An Ending by Julian Barnes

'The sense of an ending' is a great psychological fiction which
incorporates the ideas of false memories, confirmation biases,
narrative falacies and other various psychological aspects.

We, human beings, can not tolerate mysteries. So that we come up with
explanations of any incidents based on available incomplete
informations and assumptions. When new information pops up, we
reconstruct our assumptions, but we dont realise how false our
previous assumptions were.

Plus, as time passes, we tend to forget our past wrongdoings and Our
memory is constantly changing and being reconstructed by our brain so
as to fit our image perceived ,by ourselves, to be of good person.

Julian Barnes uses these facts effectively in this beautifully written
novel, full of suspense and curiosity. While reading the book, I felt
as if I was watching the projections of my past and future self.

The novel also shows , how our seemingly inconsequential past actions
produces drastic effects in another person's life ( the butterfly
effect).

Poetic narration and philosophical insights are its other charms.
Another charm lies in the aftereffect it leaves. I had to think hard
to make sense of its ending. This book is, and will remain, one of my
best books.

After reading this and 'The God Of Small Things', I have come to
believe in the quality of Man Booker prize winner books. So that, I
will probably use this prize as reference to choose my further reads.

I think, if this novel was written in nepal, we would ask author the
reason behind the suicide of one of the character again and again.
Such is our need for explaination that , the author, would then be
forced to write a sequel, unwillingly, for purely commercial purpose,
thus ruining both books( original &sequel).

गीत : प्रेमको विरूद्धमा

प्रेमको विरूद्धमा
-विवश बौलाहा

प्रेम सम्बन्धी कथा फिलिम्, सब जलाउनु पर्छ
माया प्रिति गाँस्न प्रतिबन्ध लाउनु पर्छ

थिइ मेरो गाउमा एउटि बिलक्षणा नारी
भन्थि, "पक्कै केही गर्छु, आफ्नो देशको लागि'
पढाउदैथे बा आमाले ठूलै आशा राखी
लभ परेछ, उसले आफ्नो पढाइ बिचमै छाडी
सारा संसार बिर्सी एउटा बुङ्गोसँग भागी
ऐले भा'की छे पति र सासुको कमारी
अनि बिताउदै छे जीवन बालबच्चा स्याहारी
कठै, बिचारी रामप्यारी

गुलाब हैन लालिगुरास रोप्न लाउनु पर्छ
माया प्रिती गाँस्न प्रतिबन्ध लाउनु पर्छ

इमानदार थ्यो पहिले पहिले 'प्रेम बहादुर मतारा'
भन्थ्यो, "ठूलो घर बनाउछु सम्पति कमा'र"
प्रेमिकाले छोडे पछि बिग्रियो बिचरा
रक्सि खान्छ, हल्ला गर्छ, भा'को छ आवारा
प्रेमे बहुलायो भन्छन्, गाउँ घरका सारा
रून्छन् उसका बाबुआमा बगाई अश्रुधारा
छोरो, बनेन साहारा !

दिल हैन दिमागको कुरा सुन्न लाउनु पर्छ
माया प्रिती गाँस्न प्रतिबन्ध लाउनु पर्छ

****--****
copyright protected

Book Review: Sakas By Jagadish Ghimire

'सकस' वास्तविक इतिहास हो कि वैकल्पिक इतिहास भनेर छुट्याउन सकस पर्यो ।
पृथ्वीनारायणको पालाको कुरा देखि हाम्रो पाला सम्मका कुराहरू छन् उपन्यास
भित्र । भिमसेन थापाको देवत्विकरण गरिएको जीवनि पढ्नु परेको थियो उहिले ।
सकसले भन्छ, उनी त्यति महान् थिएनन् । किताबले हामिमाथि थोपरिएका
कुराहरूको वास्तविकतामाथि प्रश्न उठाउन प्रेरित गर्छ । साहित्यले यस्तै
गर्नु पर्छ ।

उपन्यासको सुरूवात अलि गज्याङ्ग गुजुङ्ग पाराले हुन्छ । थोरै ठाउमा धेरै
कुरा कोच्न खोजेजस्तो लाग्छ । तर एकपटक कथाले गति लिएपछि कतिखेर किताब
पढिसकिइयो, पत्तै हँदैन ।

द्वन्दले जनतालाई दिएको पीडाको वयान छ सकसभित्र । अनि नेताहरूको
अकर्मण्यता प्रतिको आक्रोशका साथै देशको अवस्थाप्रति असन्तुष्टी र चरम
निराशा पनि ।

'अन्तरमनको यात्रा'मा आइसकेका उनका केही विचारहरू पनि दोहोरिन्छन् ।
विदेशीहरूले दिशा नधुने, ट्वाइलेट पेपर प्रयोग गर्ने कुरालाई ठूलो इस्यु
बनाएर दुई-दुईवटा किताबमा लेखेको कुरा मन परेन ।

यो उपन्यास राजनैतिक प्रकारको पनि छ । राजनैतिकता धेरै भयो भनेर 'दमिनी
भीर'को मात्र आलोचना गरियो, 'सकस'को गरिएन भने त्यो न्यायोचित हुँदैन ।
लेखकका आफ्ना केहि पुर्वाग्रहहरू छन् । जसलाई पाठकले आफ्ना आग्रह वा
पुर्वाग्रहका साथ हेर्नेछन् र किताब मन पराउने वा नपराउने फैसला गर्ने
छन् ।

तर किताबचाही सवैले पढ्नु पर्ने खालको छ । जनआन्दोलन पछिका धेरै कुराहरू
मिस गरेको रहेछु । स्मरणमा रहेका खालिठाउँ भर्न , देशको स्थिति केही
हदसम्म बुझ्न मद्दत गर्यो किताबले । र व्यक्तिगत रूपमा म किताबमा व्यक्त
गरिएका जगदिशका धेरै विचारहरूसँग सहमति पनि राख्छु । 'सकस' मलाई मन परेका
उपन्यासहरूको सुचिमा दर्ता भयो आजबाट ।

र अन्त्यमा, फेरिपनि उहीँ प्रश्न,
'सकस' वास्तविक ईतिहास हो कि वैकल्पिक ईतिहास ?

एन्जाइटी

--विवश बौलाहा


एउटा मान्छेलाई ससाना कुराहरूसँग पनि डर लाग्थ्यो । बजार जान, किनमेल
गर्न, सोध्न, अपरिचितसँग बोल्न जस्ता सामान्य भन्दा सामान्य कुराहरू, जुन
हरेक सामान्य मानिसहरूले सामान्य ढङ्गले सम्पन्न गर्न सक्छन्, पनि उसका
सामु पाहाड जस्ता चुनौति बनेर उभिदिन्थे ।


उ Paranoid पनि थियो । कसैले उसलाई हेर्यो भने पनि शङ्का गर्ने ।
मानिसहरू बोलेको जेख्दा पनि आफ्नै बारेमा कुरा काट्दै छन् भन्ठान्ने ।

उसको चप्पल चुँडिन आटेको थियो । नयाँ किन्नु पर्ने, तर बजार जान उसलाई डर
लाग्ने । त्यही भएर उसले , "चप्पल चुडिन आटेपनि चुडिएको त छैन नि, काम
चलेकै छ" भन्दै बजार जाने दिन पर सारी रह्यो ।

एकदिन उसको चप्पल चुँडियो । चुँडिएको चप्पल लगाएर कसरी त्यत्रो मानिसको
सामु हिड्नु ? खालि खुट्टा जाने त कुरै भएन । लाज भयो उसलाई ।

जुत्ता थियो । जुत्ता लगाएर काम चलाउन थाल्यो । चप्पल अझै किनेन । किन
किनेन ? सोध्न सजिलो छ । तर किनमेल प्रतिको उसको डर उसले मात्र महसुस
गर्न सक्छ । सोध्नेलाई थाहा हुन्न ।

चप्पलको पसलमा हेर्थ्यो । पस्न खोज्थ्यो । तर कुनै न कुनै कुराले उसलाई रोक्थ्यो ।

जस्तो कि: आज चप्पल किन्न पुग्ने पैसा छैन ।

चप्पल नाप्न जुत्ता खोल्नु पर्छ । मोजा गनायो भने, त्यो मान्छे ले के सोच्ला ??

यहाँ धेरै महङ्गो लिन्छ, भोलि न्युरोड गएर किन्छु ।

यसरी महिना बित्यो । उसको मोजा नै फाट्यो ।
झन् अर्को समस्या । फाटेको मोजा कसरी देखाउने ?

अन्तत:, उ बजार निस्कियो, सय रूपियाको ३ जोर मोजा किन्यो,
कोठामा आयो, नयाँ मोजा लायो, पसल गयो र चप्पल किन्यो ।

र यसरी मैले तपाईंको २ मिनेट समय बर्बाद गरिदिएँ ।

नारी मुक्तिको आन्दोलन

-विवश बौलाहा


एक जना नानीले सरूभक्तको उपन्यास "तरूनी खेती" पढे पछि नारी माथि हुने
गरेका अत्याचार विरूद्ध विद्रोह गर्ने जोस जागेको कुरा जानकारी गराएकी
थिइन् ।

त्यसको केही दिन पछि उनले फेसबुकबाट भटाभट केटा साथिहरू हटाउन थालिन् ।

ल ! किताबले जादु गरेछ, भन्ठानेँ । नानीको विद्रोह सफल रहोस् भन्ने
आशयकासाथ एउटा म्यासेज पठाए । अनि त्यस्तो रौद्ररूपमा आउनुको कारण पनि
सोधीटोपलेँ ।

उत्तर पढ्दा मथिङ्गल नै घुम्यो । उनको प्रेमीलाई उनी केटाहसँग बोलेको मन
परेन, त्यसैले केटा साथीहरू हटाएको रे ।

अनि त्यतिबेलै कुनै आदर्शवान् पुस्तक प्रेमीले किताबले मान्छेको
जिन्दगीमा परिवर्तन ल्याउछ भनेको सम्झेँ ।

खैर जे होस्, ती नानीले थालेको नारी मुक्तिको आन्दोलन सफल रहोस् । तिनलाई
शुभकामना ।

यति छिटो यति धेरै नजिक नआउ ।

यति छिटो यति धेरै नजिक नआउ । मलाई अचेल डर लाग्न थालेको छ, तिमीसँग,
हाम्रो सामिप्यतासँग ।

हतार गरेर के फाइदा ? हिडौँ न बिस्तारै बिस्तारै । मिलेर शिखर जो चढ्नु छ ।
मित्रताको शिखर । हामी केवल मित्र हुन सक्छौ । हतार किन ?

सायद तिमीलाई रहर लागेको छ, छिट्टै मित्रताको चुचुरोमा पुग्ने । तर
थाहा छ ? चुचुरोमा पुगेपछि ओर्लिनु पर्छ त्यही बसिरहन सकिँदैन ।
चढावमा जस्तो सन्तुष्टि उतारमा कहाँ । चुचुरोमा पुग्दाको चरम सुख फेरि
कहिले पाइन्छ ? गन्तव्य पछ्याउदाका ती तरङ्गहरू, रोमाञ्चक अपेक्षाहरू
होलान् त ओर्लिदा पनि ?

अलिकति सन्तुष्टि होला शिखर आरोहणको, अलि कति दम्भ होला । तर टिक्न
सक्दैनन् ती भावनाहरू कत्ति पनि सापेक्षताको सिद्धान्तसामु ।

अनि तुलना गर्न थाल्छौ हामी, अहिलेको अवस्थाको, सुरूवाती दिनहरूसँग ।

कहाँ त्यो रहस्यमयी एक्सप्लोरेसन, कहाँ यो सवै रहस्यहरूसँग भिजिसके पछिको
औपचारिक वार्तालाप ।

हो, त्यसैले बिस्तारै हिडँ । बिस्तारै हिड्न देउ । म यसरी हिड्ने छु
कि मेरो जीवनको अन्त्य तिर मात्रै तिम्रो आत्माको ढोका सम्म पुगियोस् ।

हो, त्यसैले बिस्तारै अघि बढाऔँ हाम्रो वार्तालाप, ताकी समय भन्दा
पहिल्यै कुरा गर्न चाहिने शव्दहरू नसिद्धिउन् ।

शव्दहरू पनि सिद्धिन्छन् र ? सोध्लिउ तिमी । मेरो विश्वास गर,
जीवनमा एउटा यस्तो समय आउँछ, जतिखेर तिमीसँग, तिम्रा असल मित्रहरूसँग
बोल्नको लागि, कुनै कुरा बाँकी रहनेछैन ।

कविता: सिसिफस

सिसिफस
-विवश बौलाहा


"रन् विवश, रन् !"

गुञ्जयमान् यो पार्श्वध्वनिसँगै दौडीरहेको छु म ।
मेरो प्रतिस्पर्धा- अतितसँग, भविष्यको लागि ।

लक्ष्य आँखा सामु छ, आइपुग्नै लाग्यो ।
यस् !! आईपुग्यो ।

तर सफलताको पदक भिर्न नपाउदै, असफलताको बिलौना गाउन नपाउदै,
रेफ्रि सक्रिय भइसक्छ ।

" अन योर मार्क,
गेट,
सेट,
गो "
र मेरा खुट्टाहरू स्वचालित रूपमै दौडिन पुग्छन् ।

नेपथ्यमा समय कराईरहेकै छ-
"रन् सिसिफस्, रन् !!"

उफ् ! यो जिन्दगी ।